suç-um
“mea culpa!”*
ı
ayaklarına iplerden yol örmüş
sökül diyor /sökül de kusayım utancın kapkara gırtlağına
ayaklarına iplerden yollar örmüş /bilse boşlukta gezinen düğümü
“en içindeki”
(çözülecek karşımda)
ıı
oyluklarıma gizlenen kara çocukların dilindeki türkü
dökül diyor suya /avuçlarımız ak-lansın/
oysa düğüm vurdum-duymaz /kussan da duymaz
susmuş akamaz
ııı
/secdenin alın yazısına dokunuyor
aklıyorum kendimi tanrının günahlarından
(çözülsün dili karşımda)
ıv
düğüm düğümlendikçe çoğalıyor ip ayaklarında
v
kadrimi bildim
suç-umu ibraz ettim
dilimi düğümledim
elimi keşf-ettim ten evreninde
günümü gördüm
gecemi düş-tüm
yolumu zamanladım
kalbimi durdurdum
…
bıraktım iğdeleri dalında
kokuya eğildim
çiçeği konuştum
(dile gelsin dedim)
..
vı
nerede kalmıştık bu cehennem ateşini yakmada /dilde gezinmede /ıslak toprağın çamurunu tene bulamada /ipi ayağa yol-suz kılmada /susmanın çığlığında /iki kişilik yalnızlıkta
vıı
sökül diyor ipe
-tanrının günahlarını ben işledim- diyorum
/aldırmadan yol oluyor içime
vııı
çatırdasın idil eğlediğim bu-dala
*
suçlu benim!
Toplam Okunma: 4211 | Bugün Okunma: 2
Yorum yapılmamış
Henüz yorum yapılmamış.
Comments RSS TrackBack Identifier URI
Yorum yapın
