“kadınlar çok uzakta. “iyi geceler” kokar çarşafları.

masaya ekmek koyarlar yokluklarını hissetmeyelim

diye.

sonra anlarız suçun bizde olduğunu. sandalyeden kalkıp

“bugün çok yoruldun,” deriz ya da “boş ver, lambayı ben

yakarım.”

 

kibriti çaktığımızda, o yavaşça döner ve tarifsiz

bir dikkatle mutfağa yönelir. sırtı nice ölülerle,

kamburlaşmış, hüzünlü bir tepe-aileden ölüler,

onun ölüleri, senin kendi ölümün.

 

adımlarının gıcırtısını duyarsın eski döşemede,

bulaşık telindeki tabakların ağlayışını duyarsın

sonra da treni, askerleri cepheye götüren.”

 

diye yazar ritsos “kadınlar” şiirinde..

 

 

 

 

 

“karşısında durduğumuzun hiçbir önemi yok artık” diyor yazgı kısa bir yazısında. meselem:  şiir dilinden bakmak. yahut egemen olduğu iddia edilen(!) erkek dilini şiirle yalamak(?)

 

ama karşımıza bi ayna tutup aynanın karşısındakini görmeyi neden denemiyoruz. sorusundan dökülen kısa bi iç yazı belki de. ne-ye karşıyız biz-ler!e bakışa bi başlık(kim bilir)

bizi karşıtına dönüştürene karşı olmakla kendimize mi karşı oluveriyoruz. “karşıtın tezatı” var mı diye soruverirler adam kadına!” iki değil dört değil bin yanları vardı değerlerken birbirlerine” der fazıl hüsnü. tam da karşı olduğumuzu iddia edebileceğimiz bir egemenlikle. ne güzel der. çoğul olanın dili iledir konuştuğu şiir ki şunu da söyler: “ soyuna soyuna kimse yok gibiydiler”

 

erkeğin mi karşısındayız. erkek egemen(!) bir dilin mi. o dili erkekten daha çok onaylayan ve yine erkeğe erkek tarafından sunulan ve kadının kadın olarak bi türlü var olamadığı sistem(!)e mi. şiire mi karşıyız. şiirde erkek egemenliğine mi. dile mi karşıyız. dil ile mi karşıyız. ama neden karşıyız! evet karşıyız derken “yapıp ettiklerimizin, yazıp çizdiklerimizin, saçımızın, gözümüzün, tenimizin, dilimizin” yani bize ait olan dişil pek çok şeyin erkek tarafından onaylanmasını, övülmesini, kutsanmasını deli gibi istiyor muyuz. kadınlar bizi sevmese de olur mu. beğenmese de olur mu bi kadın başka bi kadını. yoksa kıskanması yeterince yeterli mi. bu yorumlar elbette tarih içinde pek çok “bedel” ödenerek martın sekizini “8 mart” “emekçi” kadın günü yapan o inanılmaz deneyimleri canı gönülden sahiplenerek yazılmış yorumlardır. ama işi: “bu gün” yani martın sekizinde yani ikibinsekizin sekiz martında hazır kış da bitmişken, hazır çimenler sevişgen kıvama gelmişken(!) şiir diline de bulaştırmalı.

 

“erkek egemendir” dediğimiz her yerde: ama nerede egemen? neden egemen? kime egemen? vb sorulur sorulmalıdır iddia eden tarafından: ya şiirde?

 

erkeğe şiiri yazdıran, erkeğe şiir yazdıran o eril duygu.”erkek göğsünün güzelliğini, bacak aralarını birkaç kişi dışında, rahat bir dille yazabilen şair kadın, nerdeyse yok gibidir” diyor betül tarıman bir yazısında. ama neden diye sormak da kadına düşüyor zaten. yanıtta kadında gizli. yahut yanıt: gizlenen kadında. oysa berger’in şu sevdiğim sözü gizli eril anlamı içinde önemlidir:”kadın görünür”

 

şimdi şiire baktıkta:

atila ilhan-a

“ne kadınlar sevdim zaten yoktular

yağmur giyerlerdi sonbaharla bir

azıcık okşasam sanki çocuktular

bıraksam korkudan gözleri sislenir” dedirten kadındır.

 

edip cansever:

“dudaklarımı aldı, dudaklarımı taşırdı

köpüren sütler gibi taşırdı

köpükler içinde kaldım

-  mevsim her zamanki gibi yazdı -

birden beyaz bacaklarını gördüm

sonra her şeyi gördüm

o her şeyi ben ilk defa gördüm

ses çıkarmadım

ses çıkarmadım, köpüren sütler gibiydik

beni yeniden öptü, üstüne çekti beni

köpüren sütler gibiydik

limonlar beyazlandı.”…

diye yazar limonluktaki yangınında. 

yine bi kadındır şiirin rengi.

 

“içtim o bin yıllanmış testiden, içtim, içtim,
örtüler arasında yeryüzü beğenisiyle
ayışığını paylaşırdı bacakları,
öptüm ayak parmaklarını, öptüm, öptüm” derken süreya o inanılmaz zekasını işleten şeyin kadın olduğunu ele verir gibidir.

 

özdemir ince:

“bir deniz mavisi sürmüş ki memelerinin arasına
insanın ağzı tuz ve yosun kokusuna bulanıyor
bir muz soyarmış gibi soyuyorum onu kabuklarından
bir güneş duruyor orada göbeğinin üstünde sislerin arasında
ve aşağıya doğru nefis bir uçurum
çok yükseklerden düşen çavlanın susuzluğu” der.

bu şiir kadın bedeninin meta(!) olması diline bir örnek olabilir söylemde.

lakin şiir ille de imge yaratacaksa ve imge estetikle sunulacaksa: buna da örnek olabilir.

 

“artık ben ne günah olsa işlerim,
yumuşak yastığa geçti dişlerim,
bir an kadar sürdü can verişlerim,
ey kadın, bu akşam sana da doydum” derken necip fazıl: havva ve adem ile başlatılan tarihi ve günahı anlatır gibidir.
yani ille de o elmayı yemeliydik. çünkü dişlerimiz vardı.

 

ve cahit külebi serinlik olarak görür o “karşı” olanı. egemen dil ile de ne güzel(?) anlatır:

“güneşli çayır
pınarlardan içiyorum seni
ince ve mavi bileklerinden,
kısrak memelerinin gürlüğünde
sabah bahçelerinin serinliğinden.” (cahit külebi)

 

bu örneklere rağmen sylvialarda vardır ki: yürek titretirler çığlık atarken:

“doğrulurum kızıl saçlarımla/ ve çıtır çıtır adam yerim”

 

 

 

 

 

 

 

Mart 8th, 2008
Categories: bağ bozumu . Author: ela

Toplam Okunma: 495 | Bugün Okunma: 3

7 Yorum

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Yorum yapın

Name (gerekli)

Mail (will not be published) (gerekli)

Website