pencere

birazdan örülecek pencere için

adını arıyordu adam.

kadın tanrısal bir duruşla

tapınak inşa ediyordu ruhuna.

son kez

okunacaktı çoğul evrenin hazzı

benimle birlikteyken sen

bir gereksizlik gibi gelmiyor

var’olmak. dedi adam. kadın

hızlandı. haz ıslığa dönüp dudak

arasından duvara çarptı. kanadı kadın

aklımın pencereleri yok dedi

bu havasızlık öldürecek beni

seninle birlikteyken

benden iyi bi’tanrıça heykeli olurmuş gibi

geliyor dedi kadın. adam elindeki cam heykeli

yere

bırakıvermişti o an. heykelin şeytani kanatları

parçalanıp yerde bir boşluk yarattı.

kadın bakakaldığı boşluğa doğru

küçülerek ölüyordu

yerçekimsizlik becerisiyle donatılmış “zırhın”

var dedi biri

becerebildiğin tek şey bu.

uçar gibi yaptı

“hangisi” dedi adam

hangi gerçek diğerinden daha gerçek

ayırt edebilseydim

boşluğu daha çabuk doldururdum

buna ne gerek var dedi kadın. bize gerekli olan

sadece biraz taş

uzun uzadıya bir çarşaf gibiydi

her şey. aralarında.

oburca tüketilen açlıktılar

biri diğerini dişlerken

diğeri kendi acısından ötekinin

varoluşunu çekiştiriyordu

izlerin sığ olduğuna bakma dedi

hiçbir şey  “bedeninin yarattığı kıvılcım”

kadar derin değil.

var’olmanın sınırındayız. dedi diğeri

yataktan çıkar gibi yaptı.

ölümü becermek yada bir ölüyü

dedi.

cesedinden kan temizleyen bir savaşçının

koruyacağı bir  tapınağı yoktur artık. savaşa hazırdır.

hazırım dedi. kadın

pencere aradı

sevmekten kurtulmak

insanı özgürleştiriyor gibi dedi adam

özgürlükten kurtulmak ise

sevmekten dedi kadın

“özgürce sevmek” gibi bi’laf eden olmadı.

olsaydı da kimse duyamazdı

benden adam olmaz dedi adam

daha adımı bile bilmiyorum

k adın yokmuş gibi yaparak

kanlı duvarın içinden adama b akıyordu

bir ‘adın var ama öyle değil mi dedi

herkesin vardır

açık pencerelerden birilerinin düş

‘(ley)ebildiği

ela dincer