mezarlıkta kaval sesleri

 

”göz attığım her şeyde işte o şeydir eksik;
mekân kopuk kopuktur, zaman da kesik kesik” (necip fazıl)

 

do

kırpık bir gün

mor

ince

parlak

düşlerden koparılmış

kırpılmış

alelacele elimdeki testiye işlenmiş gibi

ve o kadar uzak ki kendi yurdundan pando

ve

her şey o kadar lotiye benziyor ki

koklasam veda

öpüversem sonsuz giz

re

divaneyim

bunlar çam 

bunlar da çim

diyorum ki 

bu yol

bu karanlık

bu adımlar

bu yaprak çıtırtısı

bu göçmüş toprak

yüzünü gün ışığında yüzüme çarpan kaval

kemiğe işleyen ölüm içre

/

divaneyim işte

bunlar çam

bunlar çim

burada 

başlangıcın yeşile çalan doğum sancısında 

ölüm: mezarlardan taşan kaval sesi

/

diyorum size ki:

bir yaprak uzatın elimce

bir tas su dökün tüy kadar hafifliğine sesin

çıtırtı olsun yalnızca

ayaklarınızın altında ve yaprağın üzerinde

sararmış

-kan sesi-

“her yere yetişilir” elbette

asla geç kalınmaz 

mezarlıkta kaval sesine

bizi “bağışla”

ey kenti istanbulun 

“kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi”
bizi bağışla haşim
necip fazıl sen de bağışla
bağışlandığımızı bilerek susalım
(kafa tutar gibi halice sürdüğümüz sulara ey edip)
kim bilir 
hangi dizenin
hangi şairinin 
kemiklerinden bir kaval gibi susalım
 
(su aktı biliyorsun toprağa, 
emdi ses onu biliyorsun 
ve kuş havalandı -kedi esniyordu o sırada-)
 
 
mi
ah pierre! 
loti bir çiçek adı olabilir elbette
aziyade bir aşkın gizi de olabilir
hem o kadar yüksektir ki
alçaklığı bağışlamaz sanırsın
bağışlanmanın adı olsa ne olur ki ah pierre!
loti en çok çiçek adıdır
koklasam veda
öpüversem sonsuz giz
(hem o an o kedi bağışlamazdı biliyorum bizi)
en çok kalbimi bağışla diyor yine de aziyade
en çok: kalbi
 
 
fa
o kadar aynı sessizlikte ki herkes/her şey 
şaşırıp kaldım kendi ayak sesime
bir de usul bir bakışla
bu ses: mezarlıkta kaval sesidir
diyen
huzurun sesine
 
 
sol
aldatılmış bir kuş sesidir: yaşam
 
 
la
süte uzanan dilini kedinin
öpmeye kalkışan bir kuş sesidir: ölüm
 
 
si
eksilir gün
mahrem bir düşün
içinize boşalan yağmurları gibi
çalan davullar da susar bir gün
hüzün en kırılgan yerinden
etinizi keser
bütün bildik sokaklar yalancıdır
bütün çıkmaz sokaklar çare
korkuların düşünden fırlar da gelir 
bir kara yılan
süzülür
aniden
içinize
ve sizi zehirleyen
bu sus
bu sis
bu koca düş
ölüm kılığında af diler günden
ve bitişiğinizde soluğu sizi ürperten ışıktan
biliyor musunuz
yine de eksilir gün
ve yol
ve her şey artık sadece: mezarlıkta kaval se… 
 
 
 
(ela dincer)