med cezir sıkıntısı

/tahterevallide eşitlendi sevişmeler

ilk denge böyle kuruldu/

 

dehşetli yalınlık yoksa her şey sıradan.

 

son dizede solabilirim. şiir yazma bana:

taş baskılar ve buzul dokunuşlardan.

su yosunu soyundandım ben

salınımdan tufan yarattım da

bağ bozumlarında gevşedim.

ömrüm böyle geçti benim.

yenim de yoktu ya

koparılan dilim pahasına iç cebimden çıkan ney’den

kesildi nefesim. ağzım kan içinde. öpme beni.

 

herkes neden yorgun  

aldanmadı mı daha ölmemek isteği.

bıraktım iğdeleri dalında. bunu anlatmıştım.  

herkes herkesten nasıl da pişman. bunu’anlamıştım.

macerama mazeret olsun diye büyümüş gibi yaptım

kimse inanmadı koşullu teslimiyetin büyüsüne

‘yitirilen çocukluk’a da sığınmadım ya

ney niyetine üflediğim

balondan nefesimi kıskandım. çek ağzını ağzımdan.

 

susmaktan söz etmeyi bilmeyen kavimler geçti

her yerden. görkemli zırh’ım diye bildimdi dilimi. kopardıklarında.

tozu dumandan ayırt edeyim istedilerdi. toz ne ki

zerrenin hükmünü bilen’dim. bütün kıvrımlarından geçtimdi

evrenin. her yerde tufan söyledimdi bağıra çağıra.

anlam üzerine tasarlanmış titizlikten doğrulup

büyük büyük sustumdu sonra: söylesin biri beni’diye.

bütün bunlar olduğunda su sesiydim aslında yosunları titreten.

sırrını söylemeyen ney gibi

aziz ve kutsal gibi bildimdi dilimi. kopardıklarında.

sustuğumu suç’a saydılar

dilsizler sevişmez bildiler

çırılçıplak gömmeye kalktılar// gizlice  

gergin şiirler söyledim bağ bozumlarında. gevşedim:

‘ömrüm’ dediğim her şeyden.

sonra sonra anladım ağzımda biriken tadını toprağın.

çek ağzını ama bak burası nasıl da yorgun

 

çıldırmış

zamanın mekanik ölçüleri.

bak her yan nasıl acele.

bir an’lık bekleyişler var bilirsin

her an yeniden başlıyor an

o an ki baktığım yerlere sığmadığımı gördüm.

gürdüm ki sığamıyorum göğsüme de kafesine de göğün

naftalinledim oralarda nefsini boşluğun

çatlamış pusulalar bıraktım kavim’yollarına.

dehşetli yalınlık yoksa her şey sıradan diye bil’dim.

köpüren düş’üm ve ağzın diyebildim daraldığında göğsüm’

ki nefesimin rahmi. incelt

duruşundaki ağız dolusu isteği.

 

sonsuz karmaşanın telaşında araladımdı sözü

dile gelmeyecek sakıncanın

“şeyleri” ezip geçen ölçüsüydüm.

tehditkar gövde’m. sessiz farkındalık’ım.

dengeden söz etme bana n’olur

ne’yim ki: var oluşun nemli tadı ağzımda git gel git gel

med cezir sıkıntısı.

araladım sözü yine de. bunu az önce söyledimdi

telaştan nefes alamıyorum ama

hadi ama küçülelim ama bak her yan nasıl da acele

ama hadi’sönecek az sonra yalınlıktan yaktığımız meşale:

 

dokunulmazlıkla tanrılaşmadan daha ilk dize!

 

 

 

/ela dincer