korku meseli

-yıkılmış bir duvar

dediğim zaman

ne şekilleniyor ise zihninde

özelikle oraya iyi bak:

yıkılmış bir duvar çünkü  /  __ 

                                                n

                                                 i

                                                 h n

                                                 i

                                                 z

 

(  )

ivme kazanarak gövdeye üşüşen düş’e

dikmeden gözümü

dikilip duruyorum bu ivmesiz terslikte

:

özelikle parmak uçların

yıkıntılara yakın tarafından tutunuyor

baş aşağı gövdemin

etine.  /  o ki: kahpedir zaman

              oynak kalçalarım yok diye

              göğüslerime sarkar. /  yıkıntı dediğim sırf bu

                                                  zamanın altında bi’inleme

                                                  ‘el-aman!

 

 

gövdeden koparak dövülen her yanım

övülüyor cellat tavında: bak unuttum bile

bile bile unuttum ne unutmam gerektiğini

sarsıcı. yakıcı. / ve ben geleceğe dikilen

                           gergin ip mezatı /

 

ben-i atla

derin örme köklerini ben’den:

his yitiriyor patolojik zamanda benliğini

anı: hissizleşen an-dır diyor her yerin.

sırf bu yüzden çamdan reçineye uzayan

akışkanlıklar uyduruyorum “alevle yaralanan yanlarıma”

alışkanlık kazanan aşkları örtüyorum

tasarı halindeki her güne

dikilip duruyorum -paslı iğneden geçen- ömre

 

/ ve nazlıdır zaman

   sırf ben soyayım diye

   kat kat giyinir her gece

   ölümü. / zihin dediğim sırf bu

                  zaman ve ölüm arasında

                  gidip gelen bünye yokluğu

 

                 ‘el-insaf

  

                ya bir şiirin

                bellek kaybıysak!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/ela dincer