kanat suresi

l.

buyurdum ki incir çekirdeğidir: aşk.

meğer bi’boşalmaymış tin’den ten’e…

ve zeytin’eymiş

dalı yaprağı. bükmüş dizini dize

‘radikal bölün/

                      /meyim

hücrelerimden sor beni’

dedim diye…

 

2.

kanat sureleri indireyim

korkulu kasılmalarla örtsün ağzını

mağara…

gök yarılsın hırsından

açılabileyim kendimden uzak…

sen de sars kasıklarını toprak!

bu durmak-lar yeter canına taşın

iki ağaç ver bana cennetinden

“tine ve zeytine” ersin başım

 

3.

kalp titremekte: kanat surelerince

üst’üm huzur için dergah

alt’ım yırtıcı kartal yuvası

kıpırdasam!

düşmek değil korku:

ağzımın kıvrımından sızar hayat

açlık kol gezer midemde

hiçbir şeyle ilgisiz cümleler fışkırır bölünen

evcil liğimden.

tutar ağzını düşlerim’

beynimin yataklı vagonlarında sınıf ayrımı

engel olamam çatışmaya

-yaşasın saksafon delisi!

-kahrolsun davulun gerilen derisi!

 

4.

suyun şekil değiştirebildiğini bilen

ırmaktan sorarım aklı:

“akmaktan başka yatağım yok

dün neysem bugün o değilim.

ne-yi aksam

yarın başka dalı kavramakta

bileğinden hayat”

 

5.

zamansız geçtim ayetlerinden surenin

sal’dım nefesi…

göğün dokunulması yasak yerlerine

döndüm yüzü.

yerim kalmadı gidecek bir ömür var

kaç gün kaç gece toprağın suyun hürmetine

kaç kat çamurdum gökte

kök’süzlük bi’yere kadardı

“insanlığın lüzumu yok” dedi kanat

indim ki telafisi zor bir yaşamak’tı yar-yüzü

 

6.

an ancak kendini doğurabildi

bir sonraki an-dan

sen ey durgun taş: itaat et bu harekete

ben bölücüyüm doğduğum günden

hücrelerimden sor beni

“tin ve zeytin”den beri

 

 

amin

 

 

 

 

 

 

/ela dincer