Skip to content

Categories:

kafiyesiz ölüm

 

“kafiyeye ve ölüme inanırım” (turgut uyar)

 

 

boğazıma dolanıyor şu delicenin dalları

kıskıvrak yakalıyor dilimi

yutkundukça hıçkırığa dönüşüyor

ve ucundan tutulası bir şey olmaktan çıkıyor

bu yaşamak

 

 

//kurumuş dallara benziyor bakışı

öpüşürken ağlayan bir kadının

son nefesinde kırılıyor//

 

 

yakın iklimleri

ve yaklaştıkça üşüten iklimleri düşünüyor

birdenbire nasıl oluyorsa düşünüyor işte ve üşüyor durup durup

o yaprak

 

 

(sahi masumluğunu red edip

kendini sermest bir ırmağa sunan o yaprağın

ödeyeceği bedeli (!)

soran bir tanrı var mı (?)

boğazıma dolanan dallar arasında

gösterin

tükürmeliyim suratına dünyanın)

 

 

 

/ela dincer

20.08.2007

 

Posted in c.

0 Responses

Stay in touch with the conversation, subscribe to the RSS feed for comments on this post.

Some HTML is OK

(required)

(required, but never shared)

or, reply to this post via trackback.