kafiyesiz ölüm
“kafiyeye ve ölüme inanırım” (turgut uyar)
boğazıma dolanıyor şu delicenin dalları
kıskıvrak yakalıyor dilimi
yutkundukça hıçkırığa dönüşüyor
ve ucundan tutulası bir şey olmaktan çıkıyor
bu yaşamak
//kurumuş dallara benziyor bakışı
öpüşürken ağlayan bir kadının
son nefesinde kırılıyor//
yakın iklimleri
ve yaklaştıkça üşüten iklimleri düşünüyor
birdenbire nasıl oluyorsa düşünüyor işte ve üşüyor durup durup
o yaprak
(sahi masumluğunu red edip
kendini sermest bir ırmağa sunan o yaprağın
ödeyeceği bedeli (!)
soran bir tanrı var mı (?)
boğazıma dolanan dallar arasında
gösterin
tükürmeliyim suratına dünyanın)
/ela dincer
20.08.2007
Toplam Okunma: 824 | Bugün Okunma: 3
Yorum yapılmamış
Henüz yorum yapılmamış.
Comments RSS TrackBack Identifier URI
Yorum yapın


