Skip to content
“kafiyeye ve ölüme inanırım” (turgut uyar)
boğazıma dolanıyor şu delicenin dalları
kıskıvrak yakalıyor dilimi
yutkundukça hıçkırığa dönüşüyor
ve ucundan tutulası bir şey olmaktan çıkıyor
bu yaşamak
//kurumuş dallara benziyor bakışı
öpüşürken ağlayan bir kadının
son nefesinde kırılıyor//
yakın iklimleri
ve yaklaştıkça üşüten iklimleri düşünüyor
birdenbire nasıl oluyorsa düşünüyor işte ve üşüyor durup durup
o yaprak
(sahi masumluğunu red edip
kendini sermest bir ırmağa sunan o yaprağın
ödeyeceği bedeli (!)
soran bir tanrı var mı (?)
boğazıma dolanan dallar arasında
gösterin
tükürmeliyim suratına dünyanın)
/ela dincer
20.08.2007
Posted in c.
0 Responses
Stay in touch with the conversation, subscribe to the RSS feed for comments on this post.