Asıl cennetlerin yalnız yitirilmiş cennetler olduğu doğruysa, bu gün içimden çıkmayan şu hoş ve insan dışı şeyi nasıl adlandırmalıyım,bilmiyorum. Bir göçmen yurduna döner. Bense anımsamıyorum. Alay, katılaşma her şey susuyor. İşte yurduma dönmüştüm. Durmamacasına mutluluğu düşünmek istemiyorum. Böylesi çok daha basit, çok daha kolay. Öyle ya unutuşun ta dibinden kendime doğru çektiğim bu saatlerde, arı bir coşkunluğun, sonsuzluğa asılmış bir dakikanın el değmemiş anısı kalmış her şeyden önce. Bende gerçek olan yalnızca bu, bense bunu hep iş işten geçtikten sonra anlıyorum. Bir devinimin bükülüşünü görünümde bir ağacın uygunluğunu seviyoruz. Ve bütün bu aşkı yeniden yaratmak için, tek, ama yeterli bir ayrıntı var elimizde: fazlasıyla uzun zaman kapalı kalmış bir oda kokusu, yolda garip bir ayak sesi. Benim için de böyle. O zaman kendimi vererek seviyorsam, yalnız aşk bizi kendimize getirdiğine göre en sonunda kendi kendimdim.
Bu saatler geri dönüyor, ağır, durgun, sert, gene öylesine güçlü, öylesine duygulandırıcı. Çünkü akşam şimdi, hüzünlü bir saat. Işıksız gökte de belirsiz bir arzuya benzer bir şey var. Yeniden bulunan her devinim bana beni gösteriyor. Bir gün bana: “yaşamak öylesine güç ki” demişlerdi. Söylenişi de aklımda. Bir başka kez de biri: “en kötü yanlış acı çektirmektir” diye mırıldanmıştı. Her şey bitti mi, yaşam susuzluğu sönmüştür. Bu mudur mutluluk dedikleri? Bu anılar boyunca ilerlerken her şeye aynı sessiz giysiyi giydiririz, ölüm de renkleri soluk bir tuval gibi görünür. Kendi kendimize döneriz. Sıkıntımızı duyarız, böyle daha çok hoşlanırız kendimizden. Evet, mutluluk belki de budur, acımalı mutsuzluk duygumuzdur.
(Albert Camus-Tersi ve Yüzü)

karanlığın karanfil kokması gibi bir tad var ölüm döşeğinde gülümseyişini yitiren zamana düşen şiirinde…kıyısız söz “şiirin” intiharıdır… sessizliğe dinamit; aşk ile ölümü seviştiren şiirdendir…
Belki de yanılıyorum ama; Nilgün Marmara’yı anımsadım birden; bir hüzünle…

ölüm: karanfilden kolyesi gibidir gecenin kokar durur. nilgün kokar bazen. bazen de diğerleri. en çok da içimiz gibi: o ilk ses gibi…