günebakan
“amaç sensin”, diyorsun,
o zaman nereye koşuyorsun?
sonra “o, sen demektir” diyorsun!
ama sen sakın “ben” deme: “hep sen diye söyle”…(hamuş)
(ay-ın yüzündeki…
giymeye kimsenin cesaret edemeyeceği o fırtınalı hırka.
uzak bir ülkenin göğündeki gecenle sen hep kısa bir imza.
bir karıncanın adımlarında ben uzun upuzun aldanış.)
nesin ey parlak ay, diyorum ki nesin. ne nesnesin kendi varlığı ile yetinen ne sıkışmış kumların zerresisin. aylara böldüğüm ömrümün neresindesin. ilk nedenlerden söz eden sırların son harfinden alfabe türetiyorum göklerin ve yerin uzunluğunca. ay-naların sırrına sırtımı dönüp kendimi gecenle aldatıyorum ki bitip tükenmez bir kirlenmeye bulaşan dünya yuvarlak değil diye diye çığlığıma bastığım o sonu gelmez hıçkırıkların sıra dışı baş harflerinde toprağa gömdüğüm -bir ocak- sevdasının izlerini yok et diye yalvarmayacağım artık unut beni diyecek kahverengiliği avuçlarken göz kapakları ile göz beyazlığı arasından ki yılımı deviren ay-ların seninle hiçbir dostluğu kalmayıncaya dek bakıp duracağım .ocakta. başlayan .bir. yeniden ölümlerine onun.
ay-aklanmaları sinesine çeken bir gökkuşağının altında bekleşen sırlara güven duymadığını bile bile sen diye başlayan hiçbir şeyi unutmayacağını bilmeden seni ay-ıklamanın ellerime bulaştırdığı renge dönerek yüzünü günebakan çiçeği ezberimde ve durmaksızın s-ay ıklamalarımda ve ay-madan kendime dönüşlerde sarılanan bir kavşağında
ve işte tüm seçeneklerin sonund-ay-ım
ey parlak ay. gördüm dedindi hani o çimenlikte parıldarken sen koruluğun orda hani bir çocuk göğsünde balon şişirilmiş nefesi ile. dedindi hani o çocuk yudumladıydı en berrak bakışı ile tepsinde sabahlayan zehrini hani masallara ay-ıplanarak topal bir kertenkele gibi gidiverdiğini hani.
şimdi parlaklığının seni bırakıp bana yol olduğu karanlığında gecenin nerdesin ey ay. hani dedimdi sana kafiyene gizle beni ve gizlendiğim yerlerinde açık mı gözlerin. yeter mi görmeme düşlerin. vurduğum tokmakların acıdığı yerlerde hani o çocuk düşlenecek dedindi sen. düşlenip yasaklanacak. ey ay yasanın iklimsiz bıraktığı korunaksız koruluklarda karanlığına sığındığım ay-feri. fersiz gözlerden söz eden o eski dile bir cümle-alem ekleyip bırakma seni günün koynunda. döne döne dinlene yüksele baka baka dinle uzaklardan n-ey sesi geliyor aç göklerini ve dinle ey ay yükseğinden yoksun bırakma kendimi bildim bileli buralarda hep o eski şarkının söylediği nakaratlara nota olan bir anahtarın kilitlerini asıp korunaklı koruluklara o çocuğu bir başına bir balonluk nefeste ve neysizlikte bırakan bu karanlık cümlelerin zamanını senden uzaklaştıran nesneleşerek yok olan yabancılığında dünyanın bırak senin ışığını yudumlamakla sarhoşluğumu dindireyim bu göklerdeki yağmurun dur durak bilmeyen yağmayışını toprağına ve bileklerine.
“biz yükseklerdeniz, yükseliriz” diyen rumi’nin çığlıklarını p-ay edip göklerime sana dönen yüzümün incinen karalarına ay-ak basan kürekçilerin en olmadık zamanlarda boğulmalarını nasıl ama nasıl anlatmalı da bu sesle yükseldikçe parçalanan bulutların arasında kaybolmalı ey ay.
ne diyordu rumi:
“biz oradan buradan değiliz, yersiz, yurtsuzlukta yol alırız”
yolumu yoluna eş ettiğim gecenin siyahı bölen beyazlığında nokta mısın bitişlere çağrılı. oradan buradan değil ışığından yoksun bırakma gözlerimi delip geçen o öykülerin bilmem kaçıncı sayfasında savaşa hazırlanan savaşçıların kılıçları ile ikiye böldürme günümü sana adamanın zamanı mıdır.
sinsiceliğin yer ettiği yer üstü cenneti ve göklerde cehennem tasvirleri ile ateşlere atılacağını uman koşusuz yolsuz düşsüz çoğulluğun sıkıldıkça derimi geren sözlerinden tef yapmalı ve ay-aklarının altından bir çırpıda çelip toprağı köklerime vuran kahverengiliğinde demlenmeli işte ne varsa…daha ne olsun ki!!!
(endymonu s-ay-ıkladığını duyduklarında tanrıların yeri göğü inleten öfkesi sen kapa gözlerini ve gölgeni latmos dağı yamaçlarına…)
Toplam Okunma: 960 | Bugün Okunma: 3
Yorum yapılmamış
Henüz yorum yapılmamış.
Comments RSS TrackBack Identifier URI
Yorum yapın
