çünkü hiç doğmayandır ölüm

ve kentin binlerce metre derininde, kendilerine nefes alma alanı yaratmamış adamlardan kalan menilerde taşlaşmış kadınlar. henüz hak etmedikleri ölümü kestiremeyen “ölü çocuk” heykelleri. ve bunların bir çırpıda olup bittiğini anlatan ve bir çırpıda gülünçleştirilen anlamın şiirini okumakla ölüme mahkum edilen ölümsüz şairler…bir de henüz olmayan sesleri duyan şairler…

çünkü hiç söylenmeyendir şiir

kapıların sakladığı bi’şeyler var hep. özgür oluşun yararsız ve boş düşü gibi olan şeyler. sadakatle ötekine bağlı oluşun suratlarda sakladığı ihanet gibi şeyler. mantık olanı bir seçimmiş gibi algılamayı sürdürdü bunları düşünürken. ve şimdi o, kendini bilme yeteneğini bilemeye başlıyor dişleri arasında. adını “arzu” koyduğu düşlerin görüldüğü yerde aralık bir kapı…derinleşmenin parlayan cazibesini daha da parlatmak ve aralık kapının içinden kentin kasıklarına akıtmak telaşı ile bir adım…bir adım…derken kararsızlığını henüz yaratılmamış uykuda sonsuzca kuşatıp giriyor kapıdan. “kan akmadığı için” ölümü yücelttim sanıyor her adımı. kapı ile adımları arasında sıkışan yaşamı dünyanın nasıl şekillendiğini gösterir gibi oluyor bir an. uzaklaştığı küresinden aşağıya doğru bakarken gerçeklikle kurmaya çalıştığı bağı koparan çağrı…ile kendini bilme isteği arasında gidip gelen biri olana dek her şeyin sıkışmış bir maddeye dönüşmesini istiyor. sıkışmış ve az sonra patlaması muhtemel bir erk’in illegal çağrısını işitiyor yeniden. her şey anlamını yitirene dek beklemenin anlamı yok diye düşünüyor. anlam yok’diye, düşleniyor. her “arzu”nun mutlak bir emirle yerine getirilişini duyuyor adımlarında. kutsal olana dair önbilgisi her an güncel olanla yer değiştirdiğinde korkunç ve günahkar biri olduğunu hissetmeye başlıyor. adımlarını sıklaştırıyor. sıklaşan adımları onu kendi etrafında hava boşluğu ile uyuşturana dek uçuyorum sanıyor. her sanı karşısında öfkeleniyor ve geri dönülmez olan her şey tek tek yerleşiyor adımlarındaki uçma haline. geri dönülmez sandığı her şeyin tek tek ona geri dönüşü karşısında görmeyi hak ettiği bir düş olmayı umuyor. uyanmak onun için sadece bir düş şimdi. düşüyor. ayağa kalkamayacak ve uçma haline dönemeyecek kadar çok…kalkmaya çalıştığı anda tırnakları her defasında daha da derinden kavrıyor toprağı. ve gittikçe derine…derine…yükseklerde olma merakının dayanılmaz cazibesiyle daha da derine…kentin binlerce metre derininde nefes alamadığını hissedene dek, genişleyen ufku ve göğü çoktan unutmuş oluyor ve unuttuğunun ne olduğunu asla anlamayacağı bir yakınlıkta çıplak bir adamın son kez ölüşünü görüyor. ölmeden önce onunla seviştiğini hayal eden adam az sonra üfleyeceği son nefesi vermezden hemen önce sayamadığı kadar çok çoğalıyor. o yavaşça taşa kesmenin toprakla su arasında  bir geçiş olup olmadığını anlayamayacak kadar çok “ölü çocuk” heykelleri görüyor son kez kasıklarında…

biraz daha yukarılarda ölü bir şairi -kentin bütün parlak yalanları görsün diye- dolaştıran trenin sesini, istasyonda bekleyen ve henüz olup bitenin şiirini bile düşünmeyen şair duyuyor yalnızca. ve yalınlıkla…

e.d.

önü ardı ayırt edilemeyen ve tonu kestirilmeyen yerler…

bir sahil kasabası yalnızlığı…bir balıkçı bakışı…tekne devrilmesi…ve dalga…

afedersiniz sizi tanıyor muyum? bir uzaklığın yakınla çarpımı kaç kişi eder sizin oralarda. sizi tanımıyorum. ellerimi cebime koyup ve arkamda binlerce balıktan gölge ile uçmak istiyorum. yakalandığım yerlerde bütün deniz kızları ırzıma geçiyor duydunuz mu? sular doğuruyorum onlardan. mavi. (kaçıncı sayfa haberi gibi girmiş bedenim düşünüze) hem o kadınlar için bütün adamlar beni…susun.

buralarda bir tekne devrildi az önce. sesi duydunuz mu. evet o büyük dalgadan önceydi. o sırada siz bir kıyı kahvesinde falcılara geçmişinizi anlatıyordunuz. mutlandıydınız azıcık onların bakışıyla. kimi özleyeceğinizi unutmuş gibiydiniz. kadınlığınızı. ve adamlığınızı ve adamlarınızın kadınlarını. kadınlarınızı. yani kimi özlemiştiniz sahi!

ağustos böceklerini anımsıyordunuz uzak kokular içinde. kızoğlankızlığını bildiğiniz bütün yakınlıkları anlattınız mı? aklınız neredeydi, tekne sesinde beni sudan çekecek elinizi ararken ben?…ama bir gül satıcısı çıka geldi yanı başınıza, ona bildiğiniz çiçek adlarını öptünüz. bacaklarını sevdiniz onun. bütün tepeciklerini ve derin uçurumlarını renklerinin…kırmızı zehir gibi. sonra kalbinizi tuttunuz. işte tam o sırada elinizi içli bir dokunmadan alamadığınız kadar bir zamanda…devriliverdi. tekne. evet.

iyi ki içinde bir balık kovası vardı. bütün balıklar ah sizin uzak denizlerinizde boğulmak için kovaya sığındılar yeniden. duydunuz mu seslerini. (haydi gidelim. hayır kalıyoruz.)

üzünçlü bir kasaba gibi geldi oralar size ama o kıyı kahvesine gelsem gül satsam…beni de…ama sever misiniz…

o tekneye binmeyin. çizgilerinizden henüz tanıyamam sizi…

e.d.

e.d.

-yıkılmış bir duvar

dediğim zaman

ne şekilleniyor ise zihninde

özelikle oraya iyi bak:

yıkılmış bir duvar çünkü  /  __ 

                                                n

                                                 i

                                                 h n

                                                 i

                                                 z

(  )

ivme kazanarak gövdeye üşüşen düş’e

dikmeden gözümü

dikilip duruyorum bu ivmesiz terslikte

:

özelikle parmak uçların

yıkıntılara yakın tarafından tutunuyor

baş aşağı gövdemin

etine.  /  o ki: kahpedir zaman

              oynak kalçalarım yok diye

              göğüslerime sarkar. /  yıkıntı dediğim sırf bu

                                                  zamanın altında bi’inleme

                                                  ‘el-aman!

gövdeden koparak dövülen her yanım

övülüyor cellat tavında: bak unuttum bile

bile bile unuttum ne unutmam gerektiğini

sarsıcı. yakıcı. / ve ben geleceğe dikilen

                           gergin ip mezatı /

ben-i atla

derin örme köklerini ben’den:

his yitiriyor patolojik zamanda benliğini

anı: hissizleşen an-dır diyor her yerin.

sırf bu yüzden çamdan reçineye uzayan

akışkanlıklar uyduruyorum “alevle yaralanan yanlarıma”

alışkanlık kazanan aşkları örtüyorum

tasarı halindeki her güne

dikilip duruyorum -paslı iğneden geçen- ömre

/ ve nazlıdır zaman

   sırf ben soyayım diye

   kat kat giyinir her gece

   ölümü. / zihin dediğim sırf bu

                  zaman ve ölüm arasında

                  gidip gelen bünye yokluğu

                 ‘el-insaf

                ya bir şiirin

                bellek kaybıysak!

/ela dincer

l.

buyurdum ki incir çekirdeğidir: aşk.

meğer bi’boşalmaymış tin’den ten’e…

ve zeytin’eymiş

dalı yaprağı. bükmüş dizini dize

‘radikal bölün/

                      /meyim

hücrelerimden sor beni’

dedim diye…

2.

kanat sureleri indireyim

korkulu kasılmalarla örtsün ağzını

mağara…

gök yarılsın hırsından

açılabileyim kendimden uzak…

sen de sars kasıklarını toprak!

bu durmak-lar yeter canına taşın

iki ağaç ver bana cennetinden

“tine ve zeytine” ersin başım

3.

kalp titremekte: kanat surelerince

üst’üm huzur için dergah

alt’ım yırtıcı kartal yuvası

kıpırdasam!

düşmek değil korku:

ağzımın kıvrımından sızar hayat

açlık kol gezer midemde

hiçbir şeyle ilgisiz cümleler fışkırır bölünen

evcil liğimden.

tutar ağzını düşlerim’

beynimin yataklı vagonlarında sınıf ayrımı

engel olamam çatışmaya

-yaşasın saksafon delisi!

-kahrolsun davulun gerilen derisi!

4.

suyun şekil değiştirebildiğini bilen

ırmaktan sorarım aklı:

“akmaktan başka yatağım yok

dün neysem bugün o değilim.

ne-yi aksam

yarın başka dalı kavramakta

bileğinden hayat”

5.

zamansız geçtim ayetlerinden surenin

sal’dım nefesi…

göğün dokunulması yasak yerlerine

döndüm yüzü.

yerim kalmadı gidecek bir ömür var

kaç gün kaç gece toprağın suyun hürmetine

kaç kat çamurdum gökte

kök’süzlük bi’yere kadardı

“insanlığın lüzumu yok” dedi kanat

indim ki telafisi zor bir yaşamak’tı yar-yüzü

6.

an ancak kendini doğurabildi

bir sonraki an-dan

sen ey durgun taş: itaat et bu harekete

ben bölücüyüm doğduğum günden

hücrelerimden sor beni

“tin ve zeytin”den beri

amin

/ela dincer