bir bellek yitimi, bir kağıt fırtınası

sonrası iyilik güzellik ..

Durduk yere varlık, varlık görünümünde kanatlanabilir. Uçmak sözü kanatlanıp yücelebilir de. Yücelmenin bu sözle söylemek istediğini her seferinde duymak mümkün olur mu? Bir ölçüde olabilir, ama bu sözle duyduğumuzun kanatlanma olasılığı da vardır. İşte o zaman uçmak olarak kanatlanıp uçmak, göğün sınırında sınırsız bir uçma arzusuna yakalanır. Sınırsızca uçmak gibi sınırsızca sözü konuşturmak, bizden sözü alıp götürür. Söze ne olur burada? Hiçbir şey. Ve hiçbir şey olarak söz, öncelikle bir burada oluş imkanı da asla vermez. Ve bu durum sözün imkânsızla ne kadar yakından ilişkili olduğunu da söyler. Ancak bunu anlamak imkânsıza aittir. Neden söz, şiirsel sözde konuşmak ister; neden şiir, söyleyecekleri için söze başvurur?

“ve işte olmadık zamanlarımın
kanat içre uçuşlarında “
dediğinde yazar, söz ve şiir arasında kanatlanmak ve kanatlanmanın kendisi olarak ne şiir ne de söz olmak, kendisi olana mı seslenir? Yücelme midir? İçten de içe doğru adımın güçleştirdiği yazma devinimi yüreğe yakınlığıyla hangi ölümü bize verir?
“sonra ben” dediğinde yazar.
-güzel betiler dememek için güzel betiler demeyi bir kez için söyleyebiliriz. Çünkü güzel betiler için söylenebilecek en fazla şey, bunun bir kez söylenmesidir. Söz, özellikle güzel söylendiğinde kendi üzerine okurun sözüyle yansır. Gizemli olmamakla birlikte “güzel sözü” bizim gizemi doğrulamamız için yeterlidir. Felsefe gibi güzeldeki gizemi estetiğin aydınlığında açmak bize pek bir şey göstermez. Ama “güzel”, sanatta, sözün sanata olan mesafesini gösterir. Sanata yaklaşamayan “güzel”, her seferinde kendi dilinde susar.

-demek ki yazar, burada hep bilmediğimiz o sıkıntıya işaret eder gibidir. O hep içimizi yokluğuyla dolduran sıkıntı, sıkıntının içimizdeki hayatı. İç sıkıntısı, dışarının bizdeki içi. O sıkıntıyla dile gelemeyen.
Sıkıntı. Durduk yere.
İç Kanatlanma.
Demek ki şiir, burada olduğu gibi, yorumdan kaçabilen, yazar için kanat olup, onu bizden en yükseğe doğru uçurur. En yüksekliğidir yazarın kendi. Ve şiir onun kendini dili getirmesinde sadece hiçbir şeydir. Ama şiir hiçbir şey de değildir; şiir durduk yere şiire yakalanmaktır. Dediği gibi yazarın: “ben kaldım dilimin ucunda gibi.”