kül
bahçenin toprağını ezdi adımları. yürüdü. ilkel direnişler saplandı ellerine. (oylum: aynada kapladığı yer) her adımda durdu. durduğu yerlere işaret olsun diye derisinden bir parça kesti. onların şarkıları vardı. “tuhaf biçimsiz sesler” gördü sonra. üç kişi ona bakıyordu. sonuncusu elinde tuttuğu meşaleyi söndürdü. ilki düğümledi dilini. ve diğeri geriye dönerek aynaya baktı: dalga sesi çoğaldı. ziller […]
