göz ucu
bir fincan kahvede gizledim sözü
imlenebilir olandır yaşam(çünkü)
kelebekler konup kalktı dal uçlarına
dallar suya eğildi onlardan sonra
ben, tanrısız bir kenti sokakladım
adımlarımın ilk durağında
dualara gizlenen bilgiç bir sevi
konup kalktı aynalara
yüzüm senin en mahrem uçlarına eğildi sonra
bahçevandım
bıraktığın bahçelerde
ki
gül desem
koklayıp duracak bir gülü, su
en utangaç yerinden
(kimseler söylemedi sana
-bahar dalında kiraz
haziranda müz
dudakta sevi-
kimseler söylemedi mi sana
çekilip kıyılarına dünya
ağladı diye
ardından suya […]
